ถ้าไม่ซ้อม ย่อมถือว่าไม่รักจริง
หากแน่วแน่ในใจ ท่องไว้คำเดียว
คือ”ซ้อม”
ซ้อม…ซ้อม…ซ้อม…ซ้อม…ซ้อม…..
ใครไม่รู้บอกว่าสีน้ำ เป็นสีที่วาดยากที่สุด
และเป็นสีที่อาศัยความชำนาญในการปาดพู่กันเสียด้วย
ผิดแล้วก็ผิดเลย บางทียิ่งซ้ำก็ยิ่งเน่า
ฉะนั้น การปาดสีแต่ละครั้งให้ได้ดั่งใจน่ะ
ไม่ใช่เรื่องง่าย…ถ้าไม่หมั่นวาดหรือฝึกซ้อมอยู่เสมอ
มีคนเก่งหลายคนที่กลายเป็นอดีตไปทันที
เมื่อละเว้นการวาดสีน้ำนานเกินไป
จะว่าไปก็เหมือนกับกีฬาหลายประเภท
ที่นักกีฬาปล่อยปละละเลยเมื่อไหร่ เป็นได้ตกกระป๋อง
อาจจะมีทักษะอยู่ มีความรู้พอจะเป็นโค้ช
คือสอนได้ แนะนำได้ รู้ว่าควรจะทำยังไง
แต่ให้ลงสนามน่ะ แทบจะเล่นไม่เป็นเลยทีเดียว
ตรงกันข้าม ถ้ายิ่งซ้อม ยิ่งวาดให้มากเท่าไหร่
ฝีมือก็จะพัฒนาก้าวไกล จนรู้สึกได้เลย
นี่เป็นประสบการณ์ตรงจากน้าเองเลย
เมื่อต้องมาเป็นติวเตอร์สอนสีน้ำช่วงปิดเทอมใหญ่สามเดือน
เพื่อนๆน่ะ เค้าไปทำกิจกรรม ไปเที่ยว หรือไม่ก็กลับบ้านต่างจังหวัดกัน
แต่น้า ต้องมาสอนสีน้ำเด็กๆทุกๆวัน
โดยไม่ทันสังเกตุฝีมือตัวเอง
จนมาถึงเวลาเปิดเทอมเท่านั้นแหล่ะ
น้าก็แซงหน้าเพื่อนๆไปเป็นที่แปลกใจของเพื่อนๆ และอาจารย์เลยล่ะ
แล้วน้าก็ทิ้งสีน้ำไปอีกเป็นช่วงเวลายาวนาน
เพราะไปเรียนต่อในสาขาที่ไม่ต้องวาดสีน้ำอีกแล้ว
จนจบไปทำงานทำการ
เมื่อถึงเวลาที่คิดถึง อยากจะวาดสักครั้ง
ต้องตกใจกับภาพวาดภาพแรกของตัวเอง
มันเหมือนคนวาดไม่เป็นเลยจริงๆ
การปาดสี การควบคุมฝีแปรง ดูมันไม่ได้ดั่งใจเลย
รู้ว่าควรจะผสมสีอะไรบ้าง แต่ก็ผสมสีได้ไม่ถูกใจเสียที
ภาพที่สามที่สี่ จึงเริ่มเข้าที่เข้าทาง
แม้ปัจจุบันจะหาเวลาวาดอยู่เสมอๆ
แต่รูปแรกก็ไม่เคยถูกใจ…ต้องเป็นรูปที่สองเสมอเลย
ลองดูภาพชุดสวนลุม ที่น้านัดกับกลุ่มว่าจะไปวาดกันสิ
น้าต้องลองซ้อมวาดจากรูปถ่ายถึงสามภาพ กว่าจะมาวาดจากสถานที่จริง…
ซึ่งก็ไม่ทำให้เสียอารมณ์ คือพอใจในผลงานนะ
แต่เว้นไปหนึ่งสัปดาห์
กลับมาวาดสวนลุมอีกครั้ง
ยังเล่นเอาเกือบจะเน่าแน่ะครับ
เห็นอย่างนี้แล้ว…อย่าลืมหาเวลาซ้อมวาดไว้ให้สม่ำเสมอนะครับ
ขืนมาทำภาพเน่าบ่อยๆ จะพลอยหมดความมั่นใจไปเปล่าๆ
